وبلاگها بازه، پنلها بسته! واقعا مملکته داریم؟

پ.ن: البته مملکته داریم مال یه جا دیگه بود! ولی واقعا جا داشت بگم!

پ.ن: الان هم شانسی login شدم!

روزم بلند، شبم کوتاه، مویم سپید…

هرچه که بود بیهوده بود، رنگی نداشت…

دفتر عمر ورق میخورد، آهنگی نداشت…

لکن در آن سکوت گران کسی رسید

کسیکه جان به جان خسته ام دمید

هرچه بد بود از یادم رفت، اندازه شدم

مه رو وا کرد، خورشید آمد، تازه شدم

پ.ن: 28 بهمن 1389. آغاز یک زندگی تازه و پر ماجرا و دوست داشتنی…

حس غریب بی کسی،

تو چادر سیاه شب

پر میشم از دلواپسی…

گل دونه های اطلسی،

حس غریب بی کسی،

تو چادر سیاه شب

پر میشم از دلواپسی…

دلم؛

دلم گرفته از خودم…

خودم اسیر غم شدم…

شدم غریب قصه خودم…

دلم؛

دلم گرفته از خودم…

خودم اسیر غم شدم…

شدم غریب قصه خودم…

پ.ن: ترانه از مازیار فلاح

البته که نه! خوشبختی میتواند در تک تک نفسها باشد. خوشبختی میتواند در لحظات خستگی باشد، وقتی کسی را دارید تا انگیزه تان باید برای احساس انرژی بیشتر، حتی برای تظاهر به انرژی بیشتر. زمانیکه دوست دارید مفید باشید و کاری کنید.

خوشبختی میتواند نگاه ساده ای باشد به یک نظره، به یک گذشته، به یک خاطره، به اکنون، به آینده. نگاهی به یک چهره، به یک تبسم، به یک چشم بسته.

خوشبختی میتواند تصویر با هم بودن باشد. میتواند حضور باشد. میتواند حضوری باشد در اوج سکوت. کلامی در عمق نگاه.

خوشبختی میتواند در لمس دستانی باشد که انگیره بودنشان هستیم. خوشبختی میتواند هر لحظه تکرار شود. بدبختی توهم شومی بیش نیست که گاه گاهی در میان خوشبختیها وقفه ای ذهنی میسازد. که خوشبختی تمام نعمات خداست و نیازی به هیچ چیز از جنس مادیات ندارد. مطلقا هیچ. خوشبختی یعنی خیره شدن به تصویری که “خدا” را به یادتان بیاورد. نگاهی خیره و عمیق به چیزی که بزرگترین هدیه خدا بدانیدش. خوشبختی میتواند در چشمان شما باشد بی آنکه بر زبان جاری شود…

پ.ن.:اینها حرفهایی بود که داشتم میزدم. و البته امروز حرفهای جدیدی هم داشتم. اما به قصدزدن این حرفها آمده بودم و سایر کلماتم را به سکوت دعوت میکنم. سکوتی که هیچ برایم غریبه نیست. سکوتی از جنس “بهت”

ناخودآگاه انسان افعال منفی را نمیپذیرد. پس آنچه میخواهید نشان دهید نه آنها که نمیخواهید. تشویق به آنچه میخواهید کنید، نه نهی از آنچه نمیخواهید! صرفا انتقاد و نهی نکنید! در کنارش پیشنهاد بدهید!

حالا واکنش شخص مقابل چی میتونه باشه؟

1. به فکر میره و شاید کمی پشیمون بشه
   
2. به فکر میره ولی پشیمون نمیشه
   
3. اعتراض میکنه “یعنی من نمیفهمم دیگه! تو میفهمی بسه! باز یه دقیقه به روت خندیدم…”
   

اما بعد…

اگه بخوایم دنیا رو تغییر بدیم، کافیه خودمون رو تغییر بدیم. این واقعا جواب میده. اما چطور. معنیش این نیست که تغییر رفتار بدیم. تغییر رفتار یک تغییر کاملا سطحی هست. خودمون رو تغییر ندادیم. باید تفکرمون رو تغییر بدیم. باید عقاید رو تغییر بدیم. مثال میزنم در مورد یک موضوع موجود.

(از کتاب “برنده تنهاست” اثر پاو.ل. کوئلیو)

اینجا مردم فکر میکنند مد همه چیز است. هر شش ماه، ثروت عظیمی را خرج تغییر جزئیات کوچک میکنند و باز به زندگی در همان قبیله انحصاری ثروتمندان ادامه میدهند. اگر همین الان سری به سیلیکون ولی (Silicon Valley، محل استقرار صنایع پیشرفته که بیشتر به علت تمرکز شرکتهای عظیم کامپیوتری شهرت دارد) بزنند که میلیاردرهای صنایع انفورماتیک، ساعت های پلاستیکی میبندند و شلوارهای فرسوده میپوشند، پی میبرند که دنیا دیگر مثل قبل نیست. همه در یک سطح اجتماعی قرار دارند، کسی کمترین توجهی به اندازه الماس، یا مارک کراوات یا مدل کیف چرمی ندارد. در واقع کراوات و کیف چرمی در آن منطقه دنیا وجود خارجی ندارد. اما در همان نزدیکی، هالیوود هست، که هنوز میتواند ساده لوحان را وادار کند به لباسهای آخرین مد، گردنبندهای زمرد و لیموزینهای غول آسا اعتقاد داشته باشیند. از آنجا که اینها هنوز چیزهایی است که در مجله ها منعکس میشود، کی دلش میخواهد صنعت میلیارد دلاری آگهی، فروش اشیای بی فایده، تعویض پیاپی علایق غیر ضروری بازار و تولید کرم های مشابه را با برچسبهای متفاوت نابود کند؟

===

البته متن بالا منقول از یک داستان بود، اما مقایسه بین هالیوود و سیلیکون ولی، یک حقیقت محض است. هیچکس تا این لحظه بیل گیتس (ثروتمندترین فرد در تمام دنیا) را با مدل موهایی طبق مد روز ندیده. یا با لباسهایی مطابق مد. همیشه همان عینک قبلی (شاید گران قیمت باشد اما ثابت است)، همان مدل موی تکراری، و همان کت و شلوار تیره! فقط همین! اما کیست که نداند بزرگترین بازیگران هالیوود چقدر تلاش میکنند تا دیده شوند و پیشروی مد باشند! این صرفا یک تفاوت دید است. و البته نکته دیگری که هست باز هم به نقل از همان کتاب: آدم مشهور نه، آدم مهم. از آنهایی که تصمیم میگیرند چه کسی زیر نورافکن قرار بگیرد و هیچ به ظاهرشان اهمیت نمیدهند، چون میدانند کی هستند. کسانیکه نخهای عروسکهای خیمه شب بازی را میکشند و کاری میکنند که آنها خیال کنند ممتازترین و محبوبترین آدمهای زمینند، تا اینکه روزی، به دلیلی، تصمیم میگیرند نخها را قطع کنند و عروسکها سقوط میکنند. بدون حیات و بدون قدرت.

یک آدم مهم. یعنی کسی که از جلب توجهها گذشته. کسیکه به اندازه کافی توجه داشته و دیده نشدن را به دیده شدن ترجیح میدهد. کسیکه زندگی خودش را میکند و هرچه کمتر اطرافش باشند آسوده تر است. این تفاوت دیدگاه است. دیدگاهی که زندگی رابه بودن در تیترهای یک تعبیر میکند و دیگری که “میتواند قراردادهای مهم را با خودکاری چند سنتی امضا کند. پالتوهای راحت و شیکی را بپوشد که در کارگاه کوچکی در کنار دفتر کارش دوخته شده و مارک مهمی ندارد.”

این تغییر دادن خود است. یک نمونه از تغییر دیدگاه.

قسمت دیگری از کتاب که دوستش داشتم: “دنیایی که باید در مسیر عدالت حرکت کند، حول مادیاتی میگردد که شش ماه بعد به هیچ دردی نمیخورد و باید نو شود.

پ.ن نا مرتبط: گاهی فکر میکنم دم دستی ترین و راحت ترین و کم اهمیت ترین چیز قابل کنار گذاشتن دنیا من هستم…

اما نقاط منفی. نقاط منفی را میتوان به دو دسته تقسیم کرد. بعضی نقاط منفی قابل گذشت هستند. پس باید بی درنگ از آنها گذشت. تکرر مطرح نیست. زمان مطرح نیست. ذات خطا مطرح است. ذات نقطه منفی مطرح است. بخشودنی را باید بخشود. بخشودنی را باید بخشود چرا که روابط انسانی ارزشی بس بیشتر از خطاهای کوچک دارند. خطاهای قابل چشم پوشی هیچ ارزشی برای ایجاد کدورت ندارند.

و دسته دیگر، نقاط منفی غیر قابل گذشت. خطاهای نابخشودنی. این دسته شامل کارهایی است که از دید یک شخص بسیار مهم هستند. مهمتر از حفظ روابط انسانی. مهمتر از با هم بودنها و “ما” بودنها. این دسته را تلاش دیگری باید. تلاشی برای نادیده انگاشتن. تلاشی برای “نفهمیدن”!

خلاصه کلام اینکه هیچ خطایی ارزش جدا شدن قلبهای انسانها از همنوعان خویش را ندارد. پس تلاش کنیم برای درک نقصانها، و تلاش برای پوشش آنها. همچنان که خدا بر عیوب بندگانش پرده میپوشد و ستارالعیوب میشود. همچنان که خدا هیچ صوابی را از قلم نمی اندازد و بسیار گناهان انسانها را نادیده میگیرد. تنها گناهان نابخشودنی، گناهانی است که در روابط شکل میگیرد. گناهانی که حق الناس هستند. که حتی خدا هم نمیتواند حق دیگری را بر گناهکار ببخشاید.

پ.ن.: در این زمینه، این نظر ایده آلیستی خلافت خدا روی زمین بود برای من. اما شخص خودم نابخشودنی هایی در نظرم دارم. خطاهایی که حتی اگر بخشیده شوند، فراموش نمیشوند و تاثیری جاویدان خواهند داشت. دروغ ها. دروغها و بی عدالتیها. اینکه دروغ بگوییم، و اینکه در قضاوتهایمان خود را در موقعیتی برتر ببینیم و “آنچه برای خود میپسندیم برای دیگران مپسندیم” و “با دیگران آنچنان رفتار کنیم که اگر با خودمان رفتار کنند ناراحت میشویم”. اینها بی عدالتی هستند.

پ.ن.2: گاهی، کلامی میگوییم که از نفوذ و تاثیرش نا آگاهیم. گاهی تاثیر کلاممان ژرف میشود. کلامی که گاهی ما ادا کردنش را به یاد نداریم، در ذهن دیگری جاودانه ثبت میشود و تاثیری شگرف (مثبت یا منفی) میگذارد. گاهی زندگی سختگیر میشود. گاهی نکاتی از کلامان استخراح میشود که خود نیز بر آنها ناآگاه بودیم اما در کلاممان بیانشان کرده ایم…

کمی بعد نوشت: و من همچنان غافلگیر میشوم. همچنان در حالیکه فکر میکنم همه چیز آروم و زیباست، رویایم فرو میریزد و زیر آوار سنگینش نفسم حبس میشود…

تفاوت هست میان تلاش برای ایجاد خوبیهای مد نظرمان در اشیا و افراد، و تلاش برای کشف خوبیهای خودشان.

ارج بنهیم خوبیهای یکدیگر، و موجودیت یکدیگر…

هیچکس خوب یا بد مطلق نیست. فقط باید سعی کنیم خوبیهای یکدیگر را بیابیم.

دوستدار دیگران باشیم، همانطور که هستند. نه آنطور که میخواهیم باشند…

…روشن باشید

(نوشته شده در 2/2/89، ساعت 0:37)

چه دیوارها که بین انسانها کشیده میشود و به نام “رسم و رسوم” زیبا مینامندش! بعضی رسوم واقعا باید حذف شوند. یادمان باشد که زنده به گور کردن دخترها هم زمانی رسم بود بین اعراب جاهلیت. ما عرب نیستیم و جاهل هم نبودیم، اما آداب و رسوم غلط هم کم نداریم!